Συνέντευξη στο Mindhack.gr

από τον Παναγιώτη Καρδάρη

21/03/2016

 

 

Σιμιτσάκης Μανώλης

 

Π.Κ: Θάνατος, ένα από τα αγαπημένα σου θέματα. Λένε ότι ποιητής,( εγώ προσθέτω και συγγραφέας) γίνεσαι όταν σε αγγίξει ο θάνατος και ο έρωτας επίσης ο μέγας φιλόσοφος Ηράκλειτος, τον οποίο αγαπώ και δηλώνω ερωτευμένος μαζί του, είπε ότι ο έρωτας και ο άδης είναι το ένα και το αυτό. Το ενδιαφέρον σου για το θάνατο είναι ένα ισχυρό συγγραφικό κίνητρο; Τι είναι ο θάνατος για σένα; Επίσης μπορούν οι σημερινές θρησκείες να εξηγήσουν επαρκώς το φαινόμενο του θανάτου ή να δώσουν ελπίδα στο σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος τρέχει αδιάκοπα σε έναν αγώνα ταχύτητας προς τον τάφο;

 

Είναι κινητήριες δυνάμεις και οι δύο για εμένα, ναι. Λειτουργούν αντίστροφα, και ίσως και για αυτό ο Ηράκλειτος να τις θεωρεί ένα. Επειδή αλληλοσυμπληρώνονται. Τι εννοώ; Ο θάνατος λειτουργεί με τον φόβο του αγνώστου, ενώ ο έρωτας με τον εγωισμό – άκρως αντίθετα. Έχουν όμως ακριβώς τον ίδιο σκοπό. Αυτόν της μετάδοσης του γονιδίου, της συνέχειας της ζωής, επειδή ακριβώς δεν ισχύει τίποτε διάφορο του «Τα πάντα ρει». Όλα μεταμορφώνονται και γιατί όχι και ο θάνατος; Ο θάνατος δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια μεταμόρφωση και της ύλης, και της συνείδησης. Τίποτε δεν παύει να υπάρχει. Και εάν μπορεί κάποιος, ας αποδείξει το αντίθετο. Υπάρχουν όμως ενδείξεις μεταμόρφωσης και είναι παντού: E=mc2. Αλλά κανείς δεν θα μπορέσει να εξηγήσει επαρκώς αυτά τα φαινόμενα, δεν είμαστε ικανοί.

 

Φυσικά, δεν είμαι αντίθετος στο να δίνει μια θρησκεία ελπίδα. Ο κάθε άνθρωπος τη χρειάζεται και καλά κάνει, μα οι περισσότερες δεν την προσφέρουν με υγιή τρόπο. Την προσφέρουν με έναν Θεό τιμωρό… αλλά δεν είχαν και άδικο να το κάνουν, αφού δύσκολα καταλαβαίνει ο άνθρωπος τι είναι σωστό ηθικά και τι όχι… Δεν τους κατηγορώ για αυτό. Τι νόμοι, τι δέκα εντολές, τι κοράνι, διαφορά δεν κάνουν. Άποψή μου είναι πως ένας άνθρωπος πρέπει ο ίδιος να είναι σωστός εν ζωή και ύστερα ας προβληματιστεί με το τι είναι θάνατος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Π.Κ: Κάθε συγγραφέας κινείται από ένα φως, από ένα πόλο έλξης και έμπνευσης, ποιος είναι ο δικός σου πυρήνας έμπνευσης και τι τελικά κάνει κάποιον που γράφει συγγραφέα, εκτός φυσικά από την καταξίωση του κοινού;

 

Το σημαντικότερο είναι να σέβεσαι το κοινό για το οποίο γράφεις και όχι να κυνηγάς την καταξίωση, διότι η καταξίωση μπορεί να έρθει με πολλούς τρόπους, αλλά το να είσαι χρήσιμος στο κοινό το κερδίζεις με έναν μόνο, γνήσιο και ατόφιο. Με τη σωστή αντίληψη γεγονότων και ροής. Επομένως, διαγράφοντας τον παράγοντα της καταξίωσης, ο στόχος είναι να εξελιχθώ εγώ ο ίδιος και εάν μπορέσω μέσω των βιβλίων μου να μεταδώσω μια μικρή αλήθεια που θα σταθεί ως οδηγός σε κάποιον, τόσο το καλύτερο. Όπως καταλαβαίνετε, και θα εξηγήσω και παρακάτω, με γοητεύει το άγνωστο – όπως ο θάνατος. Εάν ταξιδέψεις σε αυτό και πάρεις έστω και μια μικρή εικόνα ως απάντηση, ίσως είναι και η αρχή ενός καλού βιβλίου. Από εκεί και ύστερα, βέβαια, θα πρέπει να λειτουργήσει η φαντασία, η έρευνα, και η επιμονή για να ολοκληρωθεί. Ακόμη όμως και ένα καλό βιβλίο εάν έχει καταφέρει κανείς να γράψει, δεν μπορώ να πω ότι τον κάνει συγγραφέα.

 

 

Κακά τα ψέματα: Συγγραφέας είναι αυτός που θα καταφέρει να διαβάζεται ύστερα και από πενήντα χρόνια, ο διαχρονικός.

 

βιβλια φαντασιας social.jpg

Εάν το καταφέρει αυτό, σημαίνει πως κάτι είχε να πει, κάτι που συνέβαλε στην πνευματική ανθρώπινη εξέλιξη, είτε καταξιώθηκε είτε όχι.

Ακόμη και οι θρησκείες ή ο κάθε Θεός δεν είναι ικανός να το εξηγήσει, αφού είναι ανθρώπινες επινοήσεις για την εκμετάλλευση της ελπίδας και, κατ’ επέκταση, εξουσία της μάζας.

 

© 2016 by Simitsakis Manolis

λογοτεχνία φανταστικού

 βιβλια φαντασιας

φανταστικη λογοτεχνια

  • f 172 245
  • good